Z jednej strony zdarza się, że komuś mówimy "zmiany wymagają czasu", z drugiej zaś od siebie oczekujemy niemal natychmiastowych efektów. Gdy osiągnięcie wyznaczonego celu trwa dłużej niż chcieliśmy lub wiąże się z większym wysiłkiem, zaangażowanie maleje, a czasami pojawiają się smutek, złość, frustracja. Dlaczego tak trudno jest być wyrozumiałym wobec siebie?

Poniekąd przywykliśmy do tego, że obecnie wszystko musi dziać się szybko. Nieważne jak, byle szybko, najszybciej. Niestety, ten pośpiech stosujemy również w sferze zdrowotnej. Psychoterapia trwająca rok? Za długo. Schudnięcie kilka kilogramów, by nie mieć nadwagi najlepiej w 6 tygodni, bo "sezon bikini". Ból pleców? Jeden, może dwa masaże i wystarczy. Rozwiązania typu "instant" wydają się kuszące, tylko czy nie są niczym "plaster naklejany na złamaną kość"?

Czułość wobec siebie

Etap rewolucji i podejścia "wszystko albo nic" mam już na szczęście za sobą. Zmiany wprowadzam stopniowo, bo szanuję swój organizm. Jego dobre funkcjonowanie to mój priorytet, dlatego "nie katuję" go nagłymi zmianami w wielu obszarach. Jeśli wiem, że dobrze by było, żebym zmieniła nawyki żywieniowe, ćwiczyła mimo bólu, dużo więcej spała, chodziła na rehabilitację, itd., to nie robię wszystkiego od jutra. Zaczynam powoli, a przede wszystkim nie oszukuję siebie, że problemu nie ma. Jeśli mam nadwagę, pogorszyła się kondycja, to przyznaję przed sobą, że czas popracować nad poprawą. Zmiany wprowadzam małymi krokami
i świadomie. Rozmawiam ze specjalistami, czytam, ale też analizuję, jak i po czym czuję się. Nikt tego za mnie nie oceni.

Ciało, organizm to nie kolejny projekt do odhaczenia. Zmiana nawyków, by było sprawne i zdrowe, to proces w trakcie którego będą zdarzać się potknięcia, momenty zwątpienia, a może nawet rozczarowania. Być może będzie trudniej niż
w wyobrażeniach, może konieczne okażą się wizyty u specjalisty w danej dziedzinie, np. rehabilitanta. 

W chwilach zwątpienia, smutku warto nie tylko pozwolić sobie na przeżywanie go, ale też powiedzieć sobie "dajesz sobie radę, nawet jesli teraz jest ciężko", "zobacz, ile dobrego już zrobiłaś dla siebie". Warto potraktować siebie z czułością i docenić. Realnie ocenić dotychczas wprowadzone zmiany i jakie mają one przełożenie nie tylko na sywletkę, ale też na sprawność, wyniki badań czy samopoczucie. Wówczas może okazać się, że osiągnięte rezultaty są naprawdę zaskakujące i imponujące.

Wyobraź sobie, że nie musisz już tłumić emocji, funkcjonować w trybie przetrwania. Możesz poczuć się bezpiecznie i pozwolić sobie na płacz, złość bez osądów i poczucia winy. O warsztatach, ważnych rozmowach i wyjątkowym projekcie dla dzieci i dorosłych.  

W tym roku wzięłam udział w trzydniowych warsztatach mindfulness. Tak się złożyło, że uczestniczyły w nim wyłącznie kobiety. Podczas wyjazdu dodatkowo miałyśmy zajęcia TRE®, które chyba każda z nas polubiła, a także dzień milczenia. W ośrodku położonym w zacisznym miejscu, z owcami na pastwisku obok, małym stawem i pomostem miałyśmy uczyć się, jak praktykować mindfulness. Okazało się jednak, że to, czego niemal każda z nas szukała, to odpuszczenie, pozwolenie sobie na zwolnienie i wyciszenie. 

Kiedy ciało mówi "nie"

Niedawne rozmowy z lekarzami przypomniały mi to, co wiedziałam już od dawna, że życie w ciągłym biegu i napięciu, bez zapewnienia sobie czasu na relaks i rozluźnienie, będzie jedynie zaostrzać obajwy przeróżnych chorób. Bardzo często w wyniku działania w nieustannym stresie, trybie przetrwania organizm zaczyna buntować się. I albo zaczniemy coś zmieniać, albo problem będzie narastać, aż w końcu trzeba będzie zatrzymać się. 

Znajoma psycholog opowiadając o swojej pracy w gabinecie wspomniała, że znaczna część jej pacjentów przychodzi, bo nie daje rady z przebodźcowania, napięcia i nie dawania sobie prawa do odpoczynku. Przypomniała, że "dawniej po "zwykłej" infekcji mieszczka jechała na kilka tygodni do sanatorium, a dzisiaj człowiek musi zachorować na raka lub depresję, żeby się zatrzymać". 

Emocje są ważne

Pewnie nie jedna, nie jeden z nas chociaż raz nie pozwoliła/nie pozwolił sobie na płacz w miejscu publicznym, w biurze, bo nie wypada, bo ktoś pomyśli, że nie radzimy sobie i jesteśmy zbyt emocjonalni. Niektórzy świetnie opanowali tłumienie emocji i "zakładanie maski". Niejednokrotnie słyszałam od znajomej, że nie może patrzeć na smutne osoby. Złość także jest nieporządana. 

Na wspomnianych warsztatach miałyśmy także zajęcia z TRE®, które prowadziła Ada Stolarczyk z Wysokich Wibracji, i spotkania w kręgu kobiet. Pierwszy raz spróbowałam metody TRE® i zobaczyłam, jak cudownie czuję się dzięki zastosowaniu ćwiczeń. Jak ciało zaczyna najpierw drżeć po to by pojawił się stan ukojenia i spokoju. Podczas tych sesji wybrzmiewały przeróżne emocje. Niektóre z uczestniczek zaczynały płakać, chociaż od tygodni nie mogły. Pozwalały sobie na emocje, które dotychczas tłumiły z różnych powodów. 

Na terapii pedagogoicznej, psychologicznej czy Treningu Umiejętności Społecznych dzieci uczą się, że wszystkie emocje są ważne. To normalne czuć smutek, złość. One są tak samo potrzebne i naturalne, jak radość. Z jakichś powodów jako dorosłym zdarza nam się je tłumić.

Bajkoterapia dla każdego

Wierzę, chcę wierzyć, że możliwe jest wypracowanie rozwiązań, dostosowanie metod pomagających zredukować napięcie, zrelaksować się i wyciszyć, które można byłoby wpleść w plan dnia każdego z nas. Mamy w domu taki wieczorny rytuał z moimi synami, że z każdym z nich spędzam chociaż kilka minut każdego wieczora, gdy leżą już w łóżkach. To czas na przytulanie, rozmowy o wszystkim co dla nich ważne, a często też na opowiadanie historii czy przyznanie się, że dzisiaj miałam słabszy dzień, było mi smutno, ale poradzę sobie. Chociaż moje dzieci same już czytają książki, to czasami przytulając się czytam im chociaż kilka stron bajki. 

Dzieci uczą się przede wszystkim przez obserwowanie dorosłych, ale czytanie razem bajek terapeutycznych może przynieść wiele korzyści. Bardzo często w opowieściach dla dzieci zawarte są uniwersalne przesłania, które niby znamy, ale po prostu o nich zapomnieliśmy.

Takie bajki można znaleźć m.in. na stronie Bajki na dobranoc. To wyjątkowy projekt w ramach którego dostępne są bajki do czytania i słuchania, a do każdej dołączona jest też kolorowanka dla dziecka. Poprzez ciekawą i wciągającą fabułę autorzy starają się przekazać uniwersalne przesłania dzieciom, jak chociażby, że strach może być też naszym dobrym doradcą - czując go możemy zrezygnować ze zrobienia czegoś, co miałoby poważne konsekwencje. Dzieci dowiadują się, że to normalne czuć złość, ale ważne by umieć sobie z nią poradzić, że może w tym pomóc spokojne oddychanie.

Do każdej bajki dołączone są też m.in. badania naukowe. Każda bajka dostępna w ramach projektu Bajki na dobranoc została napisana na podstawie wyników badań naukowych przeprowadzonych chociażby przez Harvard, Yale, Stanford, MIT, Oxford, Cambridge, Uniwersytet w Toronto czy Uniwersytet Tokijski.

Pisząc ten artykuł słuchałam spokojnych utworów granych na pianinie, które pozwalają mi wyciszyć się i skupić na zadaniu. A Ty jakie masz sposoby na relaks, wyciszenie?

 

Artykuł powstał w ramach akcji promocyjnej projektu Bajki na Dobranoc.

Szukając ciszy i natury przeprowadziliśmy się do domu na skraju lasu. Nie kupiliśmy siedliska, nie staliśmy się ruinersami i nie planujemy hodować kur. Znaleźliśmy swoje miejsce blisko natury. Czy uprawiamy ogród warzywny i jak to wszystko zaczęło się przeczytasz w tym artykule.

Jako dziecko często czułam się rozdarta pomiędzy miastem a wsią na której spędzałam 1/3 roku. W każde lato jeździłam do domu babci, która zawsze była dla mnie jak druga mama. Całe dnie biegałam boso po podwórku, a niekiedy ciepłym czy wręcz gorącym asfalcie. Nie straszny był deszcz czy upał - zawsze znalazłyśmy sobie zajęcie z kuzynkami. Do tej pory pamiętam smak pomidorów zerwanych prosto z krzaka - najlepszej przekąski, lub kanapek z nich zrobionych ze świeżą bułką z masłem. Dzięki babci nauczyłam się zbierać jagody i polubiłam to mimo fioletowych plam, które po nich zostawały na skórze. Podobał mi się sielski klimat, zbieranie warzyw czy owoców, bliski kontakt z naturą, mimo że wiedziałam ile pracy wymaga własny ogród, pole.

Bliskości natury brakowało mi w mieście, w którym mieszkałam z rodzicami i bratem. Czekałam z utęsknieniem na każdy, choćby weekendowy wyjazd do babci.

Pierwszy raz szukaliśmy ziemi i domu z moim przyszłym mężem ponad dziesięć lat temu. Wypatrzyliśmy sobie stary, biały dom na skraju lasu z sadem, w którym rosły jabłonie. Wydawało nam się to idealne miejsce i choć było blisko podpisania umowy, to właściciele ostatecznie rozmyślili się. Kilka lat później wprowadziliśmy się do mieszkania z własnym małym ogródkiem. To tam cieszyłam się spacerując boso po trawie, sadząc z naszymi synami pierwsze w życiu warzywa w niewielkich skrzynkach. 

Jednak myśl o własnym domu i ogrodzie powracała. Tablicę na Pintereście wypełniały zdjęcia przydomowych warzywniaków, sadów, domów. Cieszyłam się, jak dziecko, gdy kupiliśmy działkę tuż przy lesie, a jeszcze bardziej gdy etap budowy zakończył się. 

To tutaj odnajduję spokój. Chodzę boso po trawie - również rano, gdy jest mokra i zimna od rosy. Siadam na tarasie i patrzę na brzozy oraz inne drzewa. Często z okien salonu obserwuję sójki lub sarny podchodzące do naszego podwórka, które szukają pożywienia. Z kuchennego okna spoglądam na łąkę i uśmiecham się, gdy środkiem drogi dostojnie kroczy bażant. Podglądam lisy, jaszczurki, spaceruję w lesie. Niemal codziennie jeżdżę rowerem i cieszę się, że nie mam już sklepu obok domu, choć nie ukrywam - przestawienie się na jeszcze lepsze planowanie w kuchni nie było proste.

Uczę się zakładać rabaty, uprawiać owoce i warzywa - co wcale nie jest takie proste, jak ma się w domu szczeniaka, który kopie, ugniata w ziemi nasiona. I kiedy wydaje się, że już nic nie urośnie, raptem pojawia się gąszcz kwiatów lub szpinaku. W tym roku mamy poziomki, truskawki, trochę agrestu i czarnej maliny. Szpinak, rzodkiewkę, sałatę. Rośnie koper i fasola szparagowa. Powoli kiełkować zaczyna pietruszka jesienna i ogórki. Wszystko dzieje się powoli. Uczy mnie niezwykłej pokory i cierpliwości. W tym roku nasz ogród jest w fazie testów. Metodą prób i błędów weryfikuję, co sprawdza się, a co poprawić w przyszłym roku. 

Nie wiem, jak będą wyglądać rabaty w kolejne lato, ani jakie warzywa dokładnie posadzę. Pewna jestem jednak, że jeszcze wiele razy połamię paznokcie, będę szorować szczotką stopy i kłaść się z poczuciem, że jestem w dobrym miejscu.

Zwalniając tempo dajemy sobie szansę na docenienie tego, co mamy, na zadbanie o siebie i relacje. Paradokslanie zyskujemy więcej niż nam się wydaje. Czy slow life i świadome wybory to dobry sposób na życie?

 

Trend czy potrzeba?

Kiedy kilkanaście lat temu pisałam pracę dyplomową na temat slow life i świadomego życia mało kto wierzył, że to ma sens. Słyszałam raczej opinie, że to chwilowa moda, może kaprys. Od kilku lat na Instagramie przybywa kont na których poruszana jest tematyka prostego życia, świadomych wyborów.

Etykieta "slow life" jest przypisywana prawie do wszystkiego. Nie trudno znaleźć krem slow, biżuterię czy hotele, które kuszą basenami, masażami. Cóż z tego, że w tym samym czasie przebywa w nich nawet kilkaset osób. Firmy sprytnie wykorzystują zainteresowanie świadomym życiem i potrzebą odpoczynku od szybkiego tempa. 

Obecnie niemal w każdej sferze życia odczuwamy presję. Ma być szybko, dużo, spektakularnie. Oczekujemy natychmiastowych efektów. Płaskiego brzucha w osiem tygodni, mimo że przez ostatnie kilka, może kilkanaście miesięcy nie interesowaliśmy się zdrowym stylem życia. Chcemy mieć szybko bujny ogród, poprawione wyniki badań. Wiele lat temu, gdy idea slow life nie była jeszcze tak popularna, jej propagator - Carl Honore w jednej z książek opisał swoją wizytę u lekarza. Usłyszał od niego, że nigdy nie pozbędzie się bólu kręgosłupa, który był powodem jego wizyt w przychodni. Zaskoczony zapytał dlaczego. Odpowiedź była prozaiczna - oczekuje Pan szybkich efektów, poprawy podczas jednej wizyty, a w dodatku bez wysiłku z Pana strony.

Dlaczego slow ma sens?

Pamiętasz to uczucie, gdy jako dziecko dostawłaś upragnioną książkę, zabawkę? Gdy po miesiącach oczekiwań jechałaś nad morze z rodzicami? To uczucie ekscytacji, radość, bo nadszedł upragniony dzień, bo cel został osiągnięty. Obecnie mamy dostęp do wszystkiego - nie ma w tym nic złego, tylko trochę zmieniło się nasze nastawienie. Chcemy wszystko "na już". Gdzieś zagubiliśmy tą dziecięcą radość. Chcemy więcej, szybciej, na pstryknięcie palca. Często sami na siebie narzucamy taką presję. Niekiedy konsekwencją tego jest nie tylko pogorszenie nastroju, ale też wszelkie napięcia w ciele, ból. 

Doświadczanie przebodźcowania, nadmiaru, który często przytłacza i "paraliżuje", poczucie bycia w ciągłym napięciu i gotowości - czy też tak czasami masz?

Czy slow life jest receptą na wszystko? Nie. Nie oznacza też, że od teraz już nic nie robimy, nie wymagamy od siebie. Po prostu "zdejmujemy z siebie" presję, to poczucie, że musimy szybko osiągnąć jakiś cel, jak np. poprawienie sylwetki, bo za miesiąc będziemy nad morzem w bikini. 

W tym roku na warsztatach mindfulness od jednej z prowadzących usłyszałam wraz z grupą: nie zawsze musisz działać 10/10, czasem wystarczy 4/10 i to też jest OK. Jakie to było uwalniające, jak pięknie zdejmowało presję. Wyobraź sobie, że w końcu przestajesz gonić, odpuszczasz sobie. Nie ćwiczysz 6 razy w tygodniu po 60 minut, ale przykładowo 4 razy po 20-30 minut, bo tyle teraz możesz wygospodarować. Twoje ciało i tak zacznie się zmieniać. Po jakimś czasie będąc konsekwentną zobaczysz różnicę, a do tego momentu będziesz działać bez presji i wymagań, którym być może trudno byłoby sprostać na etapie życia na którym teraz jesteś. 

Trudne lekcje

Znasz to powiedzenie, że jeśli nie zapewnisz sobie odpoczynku, twoje ciało zrobi to za ciebie? Doświadczyłam tego wielokrotnie. Buntowałam się i złościłam, gdy musiałam odpuścić wszystkie aktywności, które lubiłam. Z czasem przyszło jednak zrozumienie i czerpanie radości z innych rzeczy, sportów, które były dozwolone, ale to już temat na inny artykuł. Lekcja, którą wtedy odrobiłam jest taka, by nie eksploatować swojego organizmu bez zapewniania mu czasu na regenerację. Pamiętam, jak zaciągałam kredyt na własnym zdrowiu i pracowałam z gorączką. Ledwo stałam na nogach, ale perfekcyjnie składałam swetry skrycie marząc o położeniu się do łóżka. Teraz jest inaczej, ale skutki pewnych decyzji czasami dają o sobie znać. 

Powolne dążenie do celu i dbanie o siebie może przynieść duże większe korzyści i radość, niż robienie czegoś szybko, w dodatku kosztem własnego zdrowia.

Jak tylko schudnę, będę mieć więcej pieniędzy, zmienię partnera, przeprowadzę się... Jakie jest twoje "jak tylko", przez które nie realizujesz swoich marzeń? 

Wymieniłam tylko kilka przykładów, które często słyszę od bliskich mi kobiet. Wspaniałych dziewczyn, które ciągle wydają się nie żyć tak, jak chcą. Niektóre mówią o tym wprost, ale na pytanie "Co cię powstrzymuje?" podają listę argumentów przeciw. Toczą wewnętrzną walkę odkładając życie na kiedyś, jakby miały gwarancję, że będzie ono trwać wiecznie.

Każda z nas doświadcza różnych trudności. Dla jednej poważnym problemem będzie pierwszy przepisany dziecku antybiotyk, dla drugiej operacja dziecka. Nie ma sensu udowadniać sobie kto ma trudniej, tylko żyć jakby jutra nie było. Jak kiedyś powiedział Zygmunt Miłoszewski "Życie to fantastyczna przygoda", o ile sobie na to pozwolimy.

Nad życie

Życie nie jest sprawiedliwe, nigdy nie było i nie będzie, ale to od nas zależy jak je przeżyjemy. Czy będziemy ciągle przyjmować pozycję ofiary, która czeka aż ktoś ją uratuje. Poda pomocną dłoń, znajdzie rozwiązanie problemu i jeszcze popchnie do działania. Nawet najsilniejsze osoby, które znam, miewają słabsze dni, tygodnie, kiedy zamiast kroczyć z podniesioną głową wolałyby zaszyć się w domu. Czasami trzeba zwolnić, zrobić audyt własnego życia, sprawdzić ile w tym życiu naprawdę jest życia, a ile funkcjonowania "na autopilocie", gdy każdy dzień wygląda identycznie. Każdy musi sam odpowiedzieć sobie na pytanie jakiego życia pragnie. 

Mimo tych wszystkich trudnych chwil, płakania w poduszkę i krzyku tłumionego ze złości, a niekiedy bezsilności, z każdym dniem mam jeszcze większą ochotę żyć, jakby jutra nie było. Odważnie kreślić plany, dążyć do ich realizacji, wykorzystywać swój potencjał, odkrywać nowe ścieżki. Doświadczać mimo strachu, dyskomfortu. Tańczyć z mężem, biegać boso w deszczu z dziećmi, zanurzyć się w lodowatej wodzie wodospadu w hiszpańskim górach. Doświadczać, przeżywać. Dostrzegać drobnostki, dążyć do wielkich rzeczy - żyć.

Życie to fantastyczna przygoda

Zygmunt Miłoszewski

Niektórzy twierdzą, że życie zaczyna się wtedy, gdy zdasz sobie sprawę, że jest tylko jedno, gdy poważnie zachorujesz lub zaczniesz działać mimo strachu. I chociaż miło jest posiedzieć na kanapie z kubkiem gorącej herbaty, włączyć film, przykryć się kocem, to warto czasami porzucić komfortową codzienność. Warto nie czekać na idealny moment, tylko zacząć działać mimo dyskomfortu. Realizacja każdego marzenia i celu będzie wiązała się z wysiłkiem, pracą, ale dzięki temu rozwijamy się. Zmieniamy się, mimo że często nie jest to pożądane czy akceptowane przez otoczenie.

W zgodzie ze sobą

Wiele razy czułam się niezrozumiana. To uczucie nadal bardzo często mi towarzyszy. Trudno jest zamknąć w ramach osobę, która chce żyć, działać, ma wielkie marzenia i potencjał. Powinniśmy jednak żyć tak, by na koniec dnia, miesiąca, roku móc powiedzieć "zrobiłam to". Poczucie satysfakcji, szczęście, które czujemy po osiągnięciu celu, spełnieniu marzenia, są najlepszą nagrodą. I dla tych uczuć oraz drogi, jaką trzeba przejść krocząc do celu, warto podejmować ryzyko. Warto czasami trochę pomęczyć się, porzucić ciepłe kapcie, nie przejmować się drwiącymi komentarzami i robić swoje, o ile przy tym nikogo nie krzywdzimy. Pamiętam, jak kilka lat temu będąc mamą na cały etat po 22.00 rozkładałam matę i ćwiczyłam z Chodakowską, bo chciałam przebiec pierwszy półmaraton, a nie miałam kiedy biegać. W inne dni po nocach pisałam artykuły, brałam udział w webinarach, czytałam, chociaż bliscy mówili, żebym sobie odpuściła. Mieli inny plan na mnie, a ja wiedziałam, że warto. Tak samo było z wyprawą do hiszpańskiego wodospadu - nie idźmy bo daleko, gorąco. Dotarliśmy do niego i było fantastycznie, a pod koniec wakacji zrobiliśmy to drugi raz.

W ubiegłym roku poleciałam sama do Rzymu (pierwsza samodzielna podróż do innego kraju), poszłam sama na wielki koncert, pływaliśmy jachtem sami z bliźniakami, zrobiłam małą zawodową rewolucję i... założyłam ogródek warzywny w mieście, co było odważne, jak na kogoś, kto uśmierca każdy domowy kwiat. Nic nie zadziałoby się, gdyby nie odwaga i wiara w to, że dam radę. Dzięki tym zdarzeniom, nawet pozornie błahym jak ogródek, kolejny raz poczułam, że dam radę, że jestem sprawcza.

 Jak będzie w tym roku? Równie cudownie, mimo że od początku roku co chwilę mierzymy się z wyzwaniami, bo chce mi się żyć.

Czasami przychodzi moment, gdy zaczynasz zatracać się w tym, co robisz. Zamiast chodzić uprawiasz marszobieg. Angażujesz się zapominając o sobie. Zaskakujesz innych dając ciągle coś od siebie. I w końcu nadchodzi moment, gdy zaczynasz zastanawiać się, gdzie tak naprawdę w tym wszystkim jesteś Ty.

Aż zaczynasz uświadamiać sobie, że czas wrócić "do korzeni", do tego, by zacząć dbać o siebie, jak o najlepszą przyjaciółkę bez przejmowania się, co inni powiedzą. Czasami potrzebujesz spokojnej rozmowy z kimś, kto to tobie uświadomi, a czasami sytuacji, która podziała, jak "zimny prysznic" i w końcu stwierdzisz, że... wystarczy.

 

Granica

Wystarczy zabiegania o relacje, w których nie czujesz się komfortowo. Wystarczy tłumaczenia się z tego, co i jak robisz. Nieustannego wychodzenia z inicjatywą, gdy ponosisz koszt niewspółmierny do tego, co dajesz od siebie. Podobno to kobiety są mistrzyniami stawiania siebie na jednym z ostatnich miejsc, bo "matka siedzi z tyłu". Świetne w troszczeniu się o innych, a niekoniecznie o siebie. Znające i rozumiejące wyświechtane powiedzenie "maskę najpierw załóż sobie", a i tak zadbanie o swój dobrostan przychodzi im trudno. W ostatnich tygodniach, a może miesiącach, stałam się świetnym tego przykładem. Ciągle w pośpiechu, biegnąca na przystanek, żeby zdążyć po dzieci do przedszkola. Robiąca wszystko szybko, próbując jednocześnie nie popełnić błędu i nikogo przy tym nie urazić. 

Kiedy ciało mówi nie

Gdy każdy dzień jest intensywny, żyjesz w ciągłym napięciu, to w pewnym momencie zaczyna odbijać się to na zdrowiu i formie. Stajesz przed lustrem i zauważasz poszarzałą twarz. Twoja świetna waga z dodatkowymi funkcjami pomiaru, na przykład poziomu tkanki tłuszczowej czy nawodnienia, wskazuje w aplikacji, że na niemal każdym wykresie w tych pomiarach znajdujesz się na czerwonym miejscu lub blisko niego. Twoje spięte ciało co jakiś czas przypomina, żebyś zwolniła. Wyjście na masaż raz w miesiącu działa niczym "łatanie koszuli" - przynosi chwilową ulgę, ale nie rozwiązuje problemu. Tabletki przeciwbólowe czy przeciwzapalne działają tylko przez jakiś czas, a dolegliwości wracają. Wszystko z tobą jest dobrze - po prostu zapomniałaś o tym, co najważniejsze - zadbaniu o siebie. Twoje ciało zaczyna coraz bardziej upominać się, żebyś zatroszczyła się o nie. 

Wysyła coraz mocniejsze sygnały, żebyś wreszcie zatrzymała się, bo "żołądek pełen lekarstw i koszula łatana" za długo nie wytrzymają.

Dlaczego tak trudno jest zwolnić? 

Dlaczego dbanie o własny dobrostan nadal stawiane jest na ostatnim miejscu (oczywiście nie przez wszystkich). Silne bóle głowy, parestezje (uczucie "drętwienia", na przykład twarzy) czy ból pleców z przeciążenia i nerwów powszechnie zdają się być uznawane za coś normalnego. Co ciekawe, gdy zaczynasz stawiać granice w relacjach, przestajesz pić alkohol - również okazjonalnie, rezygnujesz z makijażu - jesteś uznawana za kogoś dziwnego. Tylko dlatego, że postępujesz inaczej, "nie wpisujesz się" w ogólnie przyjęte schematy. Jednak, czy to że coś jest powszechnie uznawane za "normalne" musi oznaczać, że wszyscy mają obowiązek robić to samo?

A gdyby tak przestać zastanawiać się, co sobie inni pomyślą? Gdyby tak działać w zgodzie ze sobą? Ty najlepiej wiesz, co jest dla ciebie dobre. Wiesz, po jakim jedzeniu źle się czujesz, więc dlaczego sięgasz po nie, bo ktoś patrzy na ciebie jak na dziwadło, gdy odmawiasz, lub pozwala sobie na nieprzyjemne komentarze?

Może nadszedł moment, by powrócić do rozwiązań i działań, które były korzystne właśnie dla ciebie? Do stylu odżywiania, który sprawiał, że nie bolał cię brzuch, miałaś więcej energii. Do ćwiczeń, dzięki którym mogłaś wejść na piąte piętro bez zadyszki. A co najważniejsze, by na nowo praktykować wszystko to, co dawniej pozwalało ci cieszyć się dobrą kondycją fizyczną, dobrym samopoczuciem. Do codzienności pozbawionej bólu pleców, mięśni barków, brzucha. Do dni, w które spokojnie wracałaś do domu z dziećmi, zjadaliście obiad i dopiero szliście na zajęcia dodatkowe lub do biblioteki. 

Gdyby tak wrócić do... troszczenia się o siebie, o swoje ciało. Już czas.

Gdybym Ci powiedziała, że czasami wracam do domu ze łzami w oczach, mając nadzieję, że mijające mnie osoby pomyślą, że to przez wiatr.

 

Gdybym wspomniała, że te wszystkie troski i problemy stają się miałkie, gdy przekraczam próg przedszkola, żeby przytulić się do moich synków. Spojrzeć na ich roześmiane buzie, zmierzwić rozczochrane włosy i obejrzeć plik kolejnych rysunków. 

Gdybym Ci powiedziała, że mimo wszystko biegnę w botach na obcasie przez ulicę (oczywiście na zielonym świetle) trzymając synków za ręce, aby zdążyć na autobus z ich ulubionym numerem.

Gdybym powiedziała Ci, że w taki ponury listopadowy dzień z ulgą i wdzięcznością wyjmuję z lodówki garnek wypełniony zupą cebulową na białym winie według przepisu z ulubionej książki z przepisami kuchni francuskiej. Jak to zupa smakuje! I to zapiekana z grzankami z serem cheddar i świeżo zmielonym pieprzem.

Gdybym powiedziała, że mimo że jedyne o czym marzę w takie dni, to położyć się pod kocem i zapomnieć o wszystkim. Nic nie robić, nie boksować się z życiem, ale te plany niweczy wołanie synków, żeby zbudować z klocków pałac. 

Gdybym powiedziała, że to wspólne budowanie z klocków i śpiewanie piosenek z bajki o Vaianie to najmilsze chwile tego dnia?

Gdybym wspomniała, że z wdzięcznością przytuliłam się do męża, że pojechał z chłopcami na basen, abym mogła pobyć sama w ciszy.

Gdybym powiedziała, że mnie też dopadają dni, kiedy silniej odczuwam emocje. Dni w które z trudem dostrzegam, że to czym się denerwuję to... nic wielkiego. Ot, kolejne zadanie, które w obliczu prawdziwych problemów staje się błahostką. I chociaż wkładam w nie ogrom zaangażowania i pracy, to być może za kilka lat nawet nie będę o tym pamiętać.

Gdybym powiedziała, że u mnie także niektóre dni wyglądają niczym bieg maratoński. Czasami harmonogram dnia jest dopracowany w najdrobniejszych szczegółach i nie ma mowy o spóźnieniach.

Gdybym powiedziała, że czasami mam ochotę uciec do chatki w lesie, całymi dniami czytać książki, spacerować, pisać i gotować pyszne dania.

Później jednak z tej być może utopijnej wizji życia na odludziu dochodzę do wniosku, że nie jest tak źle z tym moim życiem. Mam wszystko, co niezbędne do przetrwania, a nawet więcej. Żyję swoimi marzeniami - realizuję je. Może nie w spektakularnym tempie, może nie o każdym przeczytasz tu, na blogu czy na Instagramie. 

Gdybym Ci powiedziała, że mimo tych słabszych dni, kiedy wydaje mi się, że już dłużej nie dam rady, te drobne gesty ze strony bliskich osób sprawiają, że na mojej twarzy pojawia się uśmiech.

Gdybym Ci powiedziała, że później siadam przy biurku z kubkiem herbaty i spoglądam na kolorową wyklejankę, która nad nim wisi - moja mapa marzeń. Przyglądam się dokładnie każdemu zdjęciu, każdemu napisowi i ze łzami w oczach uśmiecham się. Jest dopiero listopad, a większość z tych rzeczy zrobiłam. Żyłam tak, jak chciałam i wiem, że to jeszcze nie wszystko.

Gdybym Ci powiedziała, że ten jeden epizod, ten jeden dzień niewiele znaczy wobec ogromu fantastycznych rzeczy, jakie robisz. I tak, prawdziwa, francuska zupa cebulowa też jest jedną z nich.